Forum Replies Created
-
Posts
-
“Sport to zdrowie”, ale sport to także umiejętność pracy w zespole, wytrwałość, determinacja, nauka przywództwa – wiele elementów niezbędnych na zawodowej ścieżce menadżerskiej. W jaki sposób uczelnia może wspierać zainteresowania sportowe studentów i rozwój właśnie tych wyżej wskazanych cech? W jaki systemowy sposób Uczelnia powinna premiować aktywności sportowe studentów? Czy sportowe drużyny pod szyldem PŁ mają szansę przyciągać pasjonatów sportu na studia w PŁ?
PŁ to obecnie 9 Wydziałów z określonymi kierunkami studiów. Oczekiwania rynku, zmiany zachodzące w strukturze społecznej wywołują pojawianie się w każdym roku zapotrzebowania na nowe umiejętności, często przekrojowo obejmujące kilka dziedzin. Organizacja studiów międzywydziałowych nie jest już niczym zaskakującym. Czy jesteśmy w stanie określić obszary i dziedziny, o które powinniśmy rozszerzać działanie PŁ? Czy dynamiczne zmiany rynkowych zapotrzebowań powinny mieć równie dynamiczne odzwierciedlenie w dostępnych kursach i kierunkach na PŁ?
Czy polityki Circular Economy mają szansę być źródłem nowych gałęzi gospodarki? Czy w inżynierii procesowej, inżynierii środowiska czy budownictwie powinny pojawić się kierunki czy kursy dedykowane tym zagadnieniom?
“Silver economy” czy “silver wave” to już właściwie powszechne określenia stosowane przy planowaniu przestrzennym i projektowaniu obiektów mieszkalnych, które odnoszą się do zapewnienia miejsc i przestrzeni na aktywność osób w wieku senioralnym oraz dostsowanie przestrzeni do potrzeb tych osób. Dodatkowo w społeczeństwie widać wyraźne przesunięcie granicy wieku, w którym aktywność fizyczna czy sportowa jest naturalną. Równolegle społeczności rozwinięte dostrzegają niezwykłość potencału intelektualnego i doświadczeń osób wchodzących w wiek emerytalny i starają się organizować działania społeczne tak, aby zapewnić transfer doświadczeń z jednoczesnym zaangażowaniem osób w wieku emerytalnym. Jak powyżesze zagadanienia wkomponować w procesy zarówno edukacji architektonicznej jak i planowania transefru wiedzy i doświadczeń między pokoleniami przede wszystkim w procesie kształcenia inżywnierów?
Zajęcia i zaliczenia z matematyki na pierwszych semestrach studiów na Politechnice urastają do rangi legendarnych i skrajnie trudnych. Bardzo często w przestrzeni publicznej pojawiają się określenia typu “przecież to i tak do niczego nie jest mi potrzebne”, które wskazują na całkowity brak świadomości o treningu abstrakcyjnego myślenia, dla którego matematyka jest najleopszym “narzędziem”. Jak przekonać studentów, że od trenowania właśnie takich abstarkcyjnych konstrukcji zależy jest przyszły sukces zawodowy, logiczne myślenie, dostrzeganie rozwiązań widocznych dopiero po “trzecim ruchu” używając terminologii szachowej? Jak doprowadzić do sytuacji, w której matematyka będzie w powszechnej świadomości studentów PŁ siłownią dla trenowania szarych komórek?
Planowanie nowoczesnych miast to obecnie planowanie przede wszystkim infrastruktury przesyłowej i magazynowej dla energii elektrycznej i energii cieplnej. Pozyskiwanie energii elektrycznej w obrębie miast to z kolei nieprosty sposób pogodzenia tradycyjnych metod związanych z paliwami kopalnymi z pozykiwaniem energii za pośrednictwem OZE. W sprawnym zapewnieniu dostępu do energii znaczenie mają zarówno zagadnienia techniczne powstawania energii, jej magazynowania, jej transportu w kontekście kabli elektrycznych czy rur jak również planowana przestrzennego, urbanistyki, architektury, inżynierii. Przed tymi wyzwaniami stoją inżynierowie różnych branż, którzy wspólnie muszą wypracować metodyką zarówno dla rozwiązań przejściowych między systemami, jak i docelowych dla powstających w tempie geometrycznych nowych rozwiązań i możliwości. Co ważne zrównoważona gospodarka energią i jej oszczędność staje się jednym z największych wyzwań obecnego świata. Jak właściwie wykształcić inżynierów w tym zakresie? Czy obecne struktura pozwala na przeprowadzenie takich kursów? Co potrzebujemy, żeby nadążyć z programem studiów za zmianami technologii?
Okrślenie MBA od połowy lat ‘90 było w Polsce synonimem poznania najwyższej jakości metodyk zarządzania i przepustką do kluczowych zarządczych stanowisk w największych przedsiębiorstwach. Z biegiem czasu określenie to utraciło “moc” i elitarność, ale niezmienie oznacza dążenie do mistrzostwa w niełatwiej materii zarządzania zespołami ludzkimi. Ostatnie dekady przyniosły również rozwój stowarzyszeń międzynarodowych prowadzących własne certyfikacje menadzerskie, ktorych prestiż jest obecnie twardą walutą na wysokich stanowiskach menadzerskich (np. PMP realizowane przez PMI). Czy PŁ powinna przystąpić do ktoregość z programów pozwalających na sertyfikację rozpoznawalnym i prestiżowym tytułem potwierdzającym umiejętności menadzerskie? Jeżeli tak, to która z metodyk byłaby wskazana? Na jakich kierunkach powinny być prowadzone takie kursy? Jakie powinny być zasady udziału w takich kursach?
