Forum Replies Created
-
Posts
-
Kuba – jako praktyk procesów związanych z inżynierskim podejściem do neutralności klimatycznej – czy widzisz może nazwę i tryb kursu/kierunku, na jakim to powinno się odbywać?
Co jest potrzebne “na rynku” czego na Politechnice można by się nauczyć?
Z wypiekami przeczytałem wpis Profesora Szafrana.
Przedstawiony kierunek jest mi bardzo bliski i hołduję mu w każdym aspekcie życia – tzn. przede wszystkim realne relacje między ludźmi zbudowane na prawdziwych osobistych kompetencjach. Tak odczytuję postulat Profesora Szafrana co do oczekiwań wobec roli profesorów w obecnych czasach.
Kuba – bardzo ciekawy kierunek patrzenia na tę sprawę podałeś. Korzystając z Twojej inspiracji mogę zaproponować:
1. MBA w rewitalizacji miast (i to się łączy z Circular Econony omawianej w innym wątku)
2. MBA w błękitno-zielonej infrastrukturze – co z kolei łączy się znakomicie z myśleniem o zmianach klimatycznych i inżynierskim podejściu do zieleni i wody w przestrzeniach miast.
mam poczucie, że jesteśmy coraz bliżej sedna:) bardzo za te inspiracje dziękuję!
“Zacznij od {Dlaczego?}” to jest zawsze dobry pomysł powodujący większą mobilizację i wiarę w sens. Simon Sinek wiedział co pisze i mówi, tylko mam wrażenie, że rzadko z tego podejście się korzysta. Przy okazji to jest dobry temat dla naszej dyskusji o studiach MBA na PŁ.
To dla przypomnienia: https://www.youtube.com/watch?v=u4ZoJKF_VuA
Bardzo ciekawy głos!
Z obserwacji własnej wnioskuję, że proces myślenia typu 6R ( a coraz częściej rośnie to już do 9R) jest już szczęśliwie nieodwracalny. Na każdym kroku liczymy ślad węglowy i tu użycie ponownie wytworzonych już materiałów jest kluczowe.
Bezwzględnie temat powinien pojawić się jak najszybciej na każdym z politechnicznych kierunków studiów.
Profesorze Jacku – bardzo ciekawe przykłady i wg. mnie słuszny kierunek, żeby czas przeznaczyć na realne relacje student-nauczyciel.
Niemniej jednak w zakresie metodyki rozwijania abstrakcyjnego myślenia chciałbym namówić do poszukania działań, które pomogą w odczarowaniu matematyki, jako przedmiotu który i tu cytat “trzeba to odbębnić na pierwszym roku i potem już Ci nigdy do niczego nie będzie potrzebne”.
Zastanawiam się jakich metod/technik marketingowych musielibyśmy użyć, żeby zmienić ten trend. Żeby zaczęto mówić “dobra, lecimy z tą całką, bo ja chcę moje szare komórki w dobrej kondycji jak najdłużej utrzymać. Podobno jak ktoś jest dobry z matematyki, to sobie ze wszystkim w życiu poradzi”.
Zatem pozostaje nam niezmiennie pytanie: Czym i jak moglibyśmy matematykę odczarować?
Wg mojej oceny coś takiego jak “doktoraty wdrożeniowe” obecnie w ogóle nie funkcjonuje i warto, żebyśmy to realnie określili.
Firmy/przedsiębiorstwa rzadko kiedy będą wspierały działalność pracownika, która nie dość, że będzie kosztotwórcza to dodatkowo będzie “odrywać” pracownika od obowiązków, dla jakich został zatrudniony. Tak to wygląda realnie i wzniosłością celu tego nie przekroczymy.
Żeby firma “parła” do wdrożenia to musi mieć określony i zamknięty budżet, a to jest możliwe w ramach programów R&D, dla których potrzebny jest już ktoś z tytułem naukowym i który to program R&D co do swojej istoty nie ma na celu podniesienie ilości doktorantów.
Tutaj kluczowe jest nastawienie młodego człowieka na rozwój i na chęć jak najszybszego osiągnięcia wysokiego poziomu zawodowego. I tu z kolei jest zadanie dla nas na PŁ, żeby pokazać tę drogę poprzez doktorat, żeby tę drogę prosto zaprezentować, wyjaśnić.
Przychylam się do słów Profesora Jacka Szafrana, że warto wypracować system “lekkiego wspierania”, chociażby poprzez formalne porozumienie lub list intencyjny z Politechniką, pozwalający takiej firmie na działania marketingowe i chwalenie się tytułem partnera PŁ.
Uważam, że kluczowe zadanie jest w rękach doktoranta i tylko jego determinacja może doprowadzić do uzyskania doktoratu. Dlatego powinniśmy zrobić wszystko, żeby formalności III stopnia studiów były łatwo zrozumiałe, a korzyści zawodowe płynące z uzyskania tytułu dr powszechnie znane i poparte aktualnymi przykładami.
Odczytałeś dokładnie moją intencję, bo moim celem jest “zachęta” sama w sobie, nie musi to być forma gotówkowa.
Swoją drogą dla działań artystycznych kluczowe jest dotarcie do jak najszerszej publiki, zatem udostępnienie “łamów” kanałów komunikacji uczelni dla takiej twórczości, wernisaż w galeriach, które są na PŁ, mogą być dużo bardziej wartościową “zachętą” niż jednorazowe pieniężne zasilenie.
To ja pozwolę sobie na uwypuklenie umiejętności miękkich, jakie menadżer powinien posiadać. Z mojego doświadczenia notujemy bardzo duży deficyt umiejętności ZARZĄDZANIA zmianą, ZARZĄDZANIA i świadomego budowania ludzkich zespołów, a bez tego człowieczego aspektu nie powstanie żaden “zdrowy” zespół. AI jest już nieodzowne, ono będzie tak czy siak jako narzędzie i w szczególności w perspektywie następnych 25 lat nasza wizja powinna podkreślać rolę świadomego człowieka.
Rozumiem, że chodzi i wspieranie artystycznych pasji studentów kierunków technicznych. Czy te stypendia powinny być wsparciem w gotówce? Czy może inna forma byłaby skuteczniejsza dla prezentowania innym studentom, że warto pielęgnować swoje artystyczne pasje?
W jakich sytuacjach Państwo zawiązujecie współpracę z “przemysłem”?
Jakie modele w Waszych przypadkach są najskuteczniejsze i co rozumiecie jako “pozytywny skutek” takiej współpracy”?
Dużym polem do realizacji wydarzeń z zakresu kultury jest działalność studentów w organizacjach studenckich. Wspomniana wyżej kreatywność i innowacyjność rozwijana poprzez kontakt z kulturą może być uzupełniona w takich sytuacjach o rozwój umiejętności zarządczych, ducha zespołowości – cech niezbędnych inżynierowi do skutecznej zespołowej pracy w zawodowym życiu.
Czy i jak powinniśmy wspierać aktywność kulturalną studentów, żeby powyższe umiejętności mogły być kształtowane i rozwijane?
Rozmowa o zapewnieniu ciągłości w analizie strategicznych celów Uczelni na drugą połowę XXI w. nie może odbyć się bez bieżącej świadomości co do strategii ogłaszanych przez inne wiodące światowe uczelnie.
Którym uczelniom w tym zakresie powinniśmy się przyglądać, żeby na lata 2050-2075 stworzyć dobrą strategię?
Kto ze społeczności Uczelni powinien być włączony w proces zbierania wytycznych dla takiej strategii?
Jak i gdzie zbierać takie wytyczne, żeby nie zginęły w gęstwinie informacji?
